Bekkering de winst, Spigt het respect

Dramatiek ten top in Alternatieve op Weissensee

Techendorf (KNSB) – Het was een waar slagveld achter de finishlijn na de Alternatieve Elfstedentocht voor de vrouwen. Winst of verlies, het maakte niet uit. Allemaal lagen ze uitgewoond op het ijs van de Weissensee. Daniëlle Bekkering na de indrukwekkende inhaalrace die haar winst opleverde. Yvonne Spigt ontgoocheld, Marleen Elstgeest gevloerd en Cindy van den Berg totaal kapot. Dramatiek vierde hoogtij. 

Het leek wel of er op het ijs een aflevering van Mash werd opgenomen. De beelden hadden in ieder geval niet misstaan in het beroemde veldhospitaal. Daniëlle Bekkering viel na haar winnende sprint in de armen van haar vader en zakte daarna uitgeput op het ijs. Even verderop zat ploeggenote Cindy van den Berg, nummer vier achter Elstgeest. Moederziel alleen, in tranen en volledig uitgeput. Nadat de twee naast elkaar waren gezet, kwamen er dekens en folie aan te pas om de lichamen een beetje te beschermen tegen de kou.

Vooral Van den Berg was er erg aan toe. De secondante van Bekkering wist niet meer waar ze het moest zoeken van pijn en vermoeidheid. ,,Ik ben wel eens diep gegaan’’, stamelde ze. ,,Maar zo, nee, dat nog nooit.’’ In de eerste race over 200 kilometer die ze ooit uitreed, stelde Van den Berg zich volledig in dienst van Bekkering. ,,Ik ben tien keer dood gegaan, maar ik wilde doorgaan, wilde me steeds terugknokken. Misschien, zo dacht ik op een gegeven moment, zit er in mijn kleine teen nog een beetje dat kan helpen. Dat Daniëlle hier dan uiteindelijk wint, geeft me enorm veel voldoening.’’

De waardering van Bekkering was dan ook groot. ,,Als ik zie wat Cindy hier allemaal heeft gedaan, dat is geweldig. Elke keer als ze er af werd gereden, kwam ze toch weer terug’’, zag Bekkering, die toch nog een beroep deed op haar 23-jarige ploeggenote. ,,Ik vroeg of ze nog één keer alles wilde geven voor me, omdat ik zag dat bij Marleen Elstgeest ook het beste er van af was. Ik wilde naar de kop, naar Yvonne Spigt.’’

Spanning

Spigt was de vrouw die deze zo moeizaam begonnen race maakte tot een echte wedstrijd, tot een Alternatieve zoals een Alternatieve hoort te zijn. Met spanning, heroïsche gevechten en een bloedstollende ontknoping. De kleine krachtpatser uit Wervershoof ging er met nog drie ronden te gaan vandoor en kreeg de Zaanse Kimberly Muusse mee. Nadat die moest afhaken ging Spigt het gevecht alleen aan. De laatste vijftig kilometer moest ze solo doen. Het waren er uiteindelijk drie te veel. In het zicht van de streep werd de dappere Viks-rijdster achterhaald door Bekkering, en ze moest toezien hoe de ervaren Groningse vervolgens de sprint won.

Daardoor stond Spigt voor haar gevoel na afloop met lege handen. Het zilver en het respect van fans en volgers konden daar niets aan veranderen. ,,Als je er zo dicht bij bent, dan is het heel zuur als het uiteindelijk niet lukt’’, verzuchtte Spigt, die op de baan zo vaak viel dit seizoen, maar juist op de Weissensee bleef staan. ,,Niemand wilde rijden, daarom heb ik het geprobeerd. Ik wist dat het ver was, maar ik voelde me goed. Nadat Bekkering me bijhaalde, kon ik alleen nog maar aanpikken. Ik heb in ieder geval nog mogen sprinten om de winst, maar het wel jammer dat het zo loopt.’’

Koningin

En dus was er na afloop al vlot weer de lach bij Daniëlle Bekkering, die zich zo langzamerhand opwerpt als de koningin van de Weissensee. Voor de zevende keer stond ze er op de hoogste trede van het podium, met vijf zeges in het ONK achter haar naam, en één maal de Alternatieve. Daar kwam ook tot haar eigen verrassing een tweede keer bij. ,,Want Yvonne Spigt was wel erg ver weg. Ik hield er geen rekening meer mee dat we haar nog zouden bijhalen. Het verschil werd ook tergend langzaam kleiner, maar we bleven goed samenwerken met z’n vieren. Uiteindelijk ben ik alleen naar Spigt toegereden.’’

De winst deed Bekkering veel, ook al won ze al zo vaak op het bergmeer. ,,We hebben natuurlijk veel meegemaakt. Het faillissement van de sponsor, een moeizame start, en dan pakken we toch nog een hoofdprijs, die ik zeker in de top drie van mijn mooiste overwinningen rangschik. Ik voelde me ook heel sterk, beter dan de rest. Is misschien ook wel de leeftijd. Hoe ouder, hoe beter.’’

© ERIC KORVER

Bekijk de uitslagen